Tego się nie robi kotu, czyli o ciałach martwych zwierząt w sztuce najnowszej

Andrzej Pitrus
https://orcid.org/0000-0002-5381-3377

Abstrakt

The article deals with the subject of art made with body parts of animals. The motive of a dead animal has been present in art since its beginning; in cave paintings and later in Flemish still lives. Yet it is contemporary art that tries to go even further. Instead of representing dead bodies, the artists simply use them. They could be “mere” dead flies, or giant sharks. Andrzej Pitrus discusses taxidermy, which normally is not considered a proper art, but many “real” artists use this technique as well. Some ethical issues are also discussed, because many of the works are nowadays sold for steep prices. Where does the critical art end, and exploitation start? It is hard to answer this question, which nevertheless sould be asked.


Słowa kluczowe

sztuka współczesna; taksydermia; części ciała; rynek sztuki

Bacon, Francis. Nowa Atlantyda i Z Wielkiej Odnowy. Przełożył Wiktor Kornatowski. Warszawa: Alfa, 1995.

Browne, Montagu. Practical Taxidermy. Boston: IndyPublish, 2009.

Garcia Guinea, Miguel Ángel. Altamira y otras cuevas de Cantabria. Madrid: Ediciones Sílex, 2004.

Greenberg, Jules. Fallen. Oświadczenie artysty. Data dostępu 12.06.2019. http://www.julesgreenberg.com/html/fallen.htm#.

Snæbjörnsdóttir, Bryndis and Mark Wilson. Snæbjörnsdóttir/Wilson. Oficjalna strona internetowa. Data dostępu 12.06.2019. http://snaebjornsdottirwilson.com.

Snæbjörnsdóttir, Bryndis and Mark WilsonNanoq. Flat Out and Bluesome. A Cultural Life of Polar Bears. London: Black Dog Pub., 2006.

Thompson, Don. The $ 12 Stuffed Shark: The Curious Economics of Contemporary Art. London: Aurum, 2012.


Opublikowane : 2019-12-25


PitrusA. (2019). Tego się nie robi kotu, czyli o ciałach martwych zwierząt w sztuce najnowszej. Zoophilologica, (5), 343-353. https://doi.org/10.31261/ZOOPHILOLOGICA.2019.05.28

Andrzej Pitrus 
Uniwersytet Jagielloński  Polska
https://orcid.org/0000-0002-5381-3377

Andrzej Pitrus – prof. dr hab., pochodzi z rodu kanadyjskich kuguarów, ale ukrywa się – dla zysku i sławy – w ciele profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracuje w Instytucie Sztuk Audiowizualnych. Pisze o filmie niezależnym, sztuce współczesnej i grach wideo. Ostatnio opublikował książkę To nie jest sztuka, panie profesorze (Kraków 2018), a w 2019 ukaże się jego powieść Marieke naga (Gdynia 2019) oraz tom poświęcony doświadczeniu filmowemu zatytułowany Babcia Helena wychodzi z kina (Kraków 2019). Mieszka w Torrevieja w południowo-wschodniej Hiszpanii, bo lubi pomarańcze, a nie szaleje za PiS-em. Miłośnik pum, zwłaszcza jednej. Przepada za włoskim winem, ale nadużywa hiszpańskiego.