„Śląskie Studia Polonistyczne” to półrocznik naukowy poświęcony historii oraz teorii literatury, a także krytyce literackiej wydawany w Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Czasopismo śląskiej polonistyki powstało w 2010 roku, jako inicjatywa pracowników Instytutu Nauk o Literaturze Polskiej.
Zasadniczą część każdego kolejnego numeru „Śląskich Studiów Polonistycznych” stanowi zwarty tematycznie korpus tekstów, budujący główny dział pisma: Rozprawy iartykuły. Zamieszczane tutaj studia dotykają precyzyjnie określonego uprzednio problemu badawczego, literackiego zjawiska, twórczości pisarza etc. Przedmiotem analiz, dokonywanych z nowej perspektywy badawczej, przy zastosowaniu nowoczesnych trybów i metod deskrypcji - może stać się praktycznie każdy element literackiego universum (np. dotąd podjęte tematy: Inne życie historii (w literaturze); Słowacki po dwustu latach; Psychoanaliza - polityka - zmiana społeczna).
Ważną część pisma stanowią Prezentacje. W tym dziale zamieszczana jest zwykle krótka rozmowa z wybranym współczesnym pisarzem polskim (albo rozmowa „o pisarstwie”), a także - dodatkowo - dwa lub trzy szkice komentujące dorobek twórczy zaproszonego gościa.
Ponadto każdy tom zawiera dział Recenzje i omówienia, w ramach którego dokonuje się krytycznego oglądu najnowszych literaturoznawczych publikacji naukowych i eseistycznych.
Integralną - choć nieobligatoryjną - część pisma stanowią dwa moduły tematyczne, rejestrujące historyczne zjawiska i wydarzenia znacząco utrwalone na mapie polskiej polonistyki - Archiwalia i Kronika.



 
 

Śląskie Studia Polonistyczne 2019, nr 1 (13)

2019-05-05

Śląskie Studia Polonistyczne 2019, nr 1 (13)

Feministyczne historiografie: filozofia Luce Irigaray

Choć myśl Luce Irigaray wywarła ogromny wpływ na dwudziestowieczną humanistykę, to jej obecność na gruncie polskiej refleksji (zwłaszcza filozoficznej) wydaje się znikoma – nazwisko filozofki rzadko wymieniane jest wśród najważniejszych przedstawicielek i przedstawicieli filozofii współczesnej. Po ponad czterdziestu latach od momentu wydania Speculum. De L’autre Femme (1974) Irigaray rozpoznawana jest w Polsce – obok Hélène Cixous i Julii Kristevej – wyłącznie jako przedstawicielka tzw. French Feminism (za sprawą anglo-amerykańskiej krytyki lat 80.) lub jako krytyczka psychoanalizy; równie często czytano ją przez pryzmat dekonstrukcji i poststrukturalizmu, co skutkowało przypisywaniem jej rozmaitych figur duchowych ojców i intelektualnych przewodników. Tymczasem zawężanie filozofii Irigaray wyłącznie do jednej tradycji intelektualnej, na co wskazuje sposób, w jaki tworzona była historiografia zachodnich teorii feministycznych, w efekcie doprowadziło do zubożenia krytycznego odbioru jej myśli i zamrożenia recepcji krytycznej, która skupiła się na toczeniu nierozstrzygniętych do tej pory sporów o esencjalizm czy feministyczny konserwatyzm. Całkowicie zignorowana została jednakże późniejsza odsłona myśli Irigaray, a zwłaszcza filozofia różnicy płciowej, która wyrasta z krytycznej lektury najważniejszych przedstawicieli zachodniej tradycji metafizycznej, takich jak Arystoteles, Hegel, Nietzsche czy Heidegger, a także z wieloletniego zaangażowania w działalność ruchów społecznych i politycznych we Francji i we Włoszech. Dlatego też obraz, jaki utrwalił się na gruncie polskiej refleksji humanistycznej głównie za sprawą zaledwie dwóch przetłumaczonych książek Ciało-w-ciało z matką (tłum. A. Araszkiewicz) i Ta płeć (jedną) płcią niebędąca (tłum. S. Królak) oraz kilku artykułów, wydaje się niepełny i niewystarczający. (więcej)



  • Central and Eastern European Online Library
  • The Central European Journal of Social Sciences and Humanities
  • BazHum
  • ICI World of Journals
  • POL-index
  • Polska Bibliografia Naukowa

MNISW
7 Lista B

ICV
54.92 - 2017